Ik werd in 1958 in Nijmegen geboren en bracht mijn eerste levensjaar door in Arnhem. Ik groeide op in Tilburg en verhuisde voor werk in 1987 naar Den Haag. Sinds eind 2012 woon ik in Zutphen.

Taal en tekst lopen als een rode draad door mijn leven.

Er gaan gezinsgeruchten dat ik als een strenge juf mijn twee jaar jongere broertje leerde lezen en schrijven voordat hij naar de lagere school ging.

Ik was het meisje dat daar na goede taalwerkjes regelmatig met rode inkt mocht schrijven. Dat op de middelbare school hoge cijfers haalde voor opstellen. ‘Niet bondig’ correspondeerde met vrienden (ik heb daar nog steeds een handje van, klaagt men weleens liefdevol). Bij vlagen schreef ik bijna obsessief dagboeken vol. Werd eens ingeschakeld om een werkstuk van een medestudent na te kijken en daarvoor deels ‑ oeps, betrapt ‑ ghostwriter te zijn. Op verzoek corrigeerde of schreef ik brieven voor wie daar zelf niet goed in dacht te zijn.

Na de middelbare school deed ik Schoevers. Ik werkte vervolgens twee jaar als stenolerares en een decennium als secretaresse bij diverse werkgevers. Toen ik midden twintig was, dacht ik slimmer te worden door twee jaar avond-vwo te doen. Ik koos een zogenaamd pretpakket, lees: onder andere vier talen. Dat ‘slimmer’ bleek natuurlijk een illusie, maar ik hield er wel mijn liefde voor literatuur en lezen aan over. In die tijd verslond ik vooral Engelse literatuur, in de oorspronkelijke taal.

Als bijna-dertiger rolde ik de rode taaldraad uit in de Eerste en Tweede Kamer. Ik werd er uiterst zorgvuldig en met strenge hand opgeleid tot medewerker Dienst Verslag en Redactie, tot in het begin van deze eeuw nog ‘parlementsstenograaf’ genoemd. Ondertussen volgde ik een opleiding tot vertaler Engels. Dat vak oefende ik maar kort uit, want zwanger- en moederschap vroegen om voorrang.

Na vijftien parlementaire jaren en een burn-out, sloeg ik een andere richting in. Ik studeerde vier jaar bij Academie Holos (massagetherapie), volgde daarna enkele gepaste trainingen en opleidingen, en had tien jaar een praktijk voor lichaamsgerichte therapie. Totdat ik eind 2012 een grote wens in vervulling liet gaan: ik verhuisde van de drukke Randstad naar de rustige Achterhoek. Daar corrigeerde en redigeerde ik als freelancer anderhalf jaar scripties, had een ‘baantje’ en deed vrijwilligerswerk. Begin 2020 voelde ik dat het gedaan mocht zijn met werken.

Twee jaar na mijn verhuizing voelde ik voor het eerst de behoefte – ik noemde het toen een droom – om de verhalen te publiceren die zonder regelmaat weleens uit mijn pen rolden. Maar er bleek nog wat werk aan mijn innerlijke winkel. In november 2023 verscheen ‘Over pollepel, jukebox en rijbewijs – onderweg naar eigenheid’, een bundel autobiografische verhalen.

Ik geniet als pensionada van het rustige Achterhoekse bestaan en verveel me geen moment. Want daar zijn ook gepensioneerde echtgenoot, boeken, boeken en nog eens boeken, eerste kleinkind, wandel- en sportschoenen, yogamat, filmhuis, kleurpotloden en viltstiften, bakkie of broodje met vriendinnen, tuin (het bankje daar is bij goed weer mijn favoriete leesplek) en natuurlijk… mijn pen.